स्व. गोपालदत्त भट्टको स्मृतिमा-केदारप्रसाद आचार्य

            मैले धनगढीमा पसल गरेदेखि नेपाल राष्ट्र बैंकमा नोट साटन वर्षमा १, २ पटक जानुपर्दथ्यो । त्यही क्रममा मेरो गोपालदत्त भट्टज्यूसँग राम्ररी चिनजान भयो । त्यतिखेर म एलएन चोकमा रेडिमेड कपडाको पसल चलाउँथे । त्यसको लामो समयपछि उहाँले जागीरबाट अवकाश लिनुभयो । त्यसपछि उहाँले कपडाको पसल प्रारम्भ गर्नुभयो । यस बिचमा कुनै न कुनै मौकामा उहाँको पसलमा गइरन्थेँ । बाटोघाटोमा भेटघाट हुँदा पनि अभिवादनको आदानप्रदान हुन्थ्यो । म वर्षमा एकाध पटक कपडा किन्न पनि त्यही पसलमा जाने गर्दथेँ । 

उहाँका जेठा छोरा डा. पुष्करराज भट्ट साहित्यकार भएकोले उहाँको संगतले पनि मलाई भट्ट परिवारसँग नजिक हुने मौका मिल्यो । यसै घनिष्टताका कारण पसलमा आनेजाने काम हुन्थ्यो । उहाँको घरमा हामीले साहित्यिक संस्थाको बैठक समेत बस्ने गरेका थियौं । यसरी उहाँको घरमा जाने क्रममा घरपरिवारका अन्य सदस्यसँग पनि भेटघाट हुने गर्दथ्यो । उहाँ अन्त्यन्त, मिलनसार भएकोले घरमा हुने साहित्यिक बैठकमा स्याय, फलफूल आदि हामीलाई दिनुहुन्थ्यो । यो उहाँको आत्मीयता थियो ।

उहाँ मिलनसार भएकोले पसलमा मानिसको आवातजावत भइरहन्थ्यो । उहाँ कहिल्यै रिसाउनु हुन्नथ्यो । उहाँ ओम शान्ति संस्थामा आबद्ध भएकोले निरन्तर त्यो संस्थामा आउनेजाने काम भइरहन्थ्यो । यसै क्रममा उहाँ भारतको राजस्थान प्रान्तको माउन्ट आबुमा रहेको मूख्य कार्यालयमा हरेक हुने धार्मिक कार्यक्रममा सहभागी हुनुहुन्थ्यो । उहाँलाई त्यस संस्थामा सम्मानको हिसाबले हेरिन्थ्यो । उहाँको सद्विचार, सद्व्यवहार सुदूरपश्चिमको तराई मात्र नभएर पहाडी जिल्ला एवं नेपालभारतका विभिन्न ठाउँमा प्रभाव परेको थियो । उहाँको निधन हुँदा म बिरामी अवस्थामा थिएँ । त्यसैले मलामी जान र वार्षिक कार्यक्रममा समेत जान पाएन् । यस कुराले मलाई अत्यन्त दुखी बनाएको छ । अन्त्यमा, उहाँको असल जीवनबाट नयाँ पुस्ताले प्रेरणा लिने नै छ । उहाँको सम्झना सदैव रहिरहने छ ।

धनगढी उपमहानगरपालिका–२, सन्तोषी टोल