स्मृति पुष्प-लक्ष्मीराज जोशी

    वि.सं. २०४८ सालतिर हुनुपर्छ, मैले नेपाल राष्ट्र बैंकमा गोपालदत्त भट्टसँग भेट भएको थियो । मेरो बैंकमा काम पर्दा त्यहाँ गइरहन्थेँ । म लामो समय धनगढी नगरपालिकामा कार्यरत रहेँ । उहाँले जागीरे जीवनबाट अवकाश पाएपछि कपडाको व्यवसाय प्रारम्भ गर्नुभयो । कपडा किन्ने सिलसिलामा वि.सं. २०७१ देखि नियमित भेटघाट हुनथाल्यो । पछिल्लो समयमा म पनि ओम शान्तिमा आबद्ध भएकोले बिहान सधैँ भेट हुन्थ्यो । ओम शान्ति संस्थाले गर्ने कार्यक्रममा सँगसँगै हुन्थ्यौं । उमेरका हिसाबले पनि नजिक नजिक भएकोले उहाँसँग मेरो कुरा मिल्दथ्यो ।

कैलालीको सन्दर्भमा भन्ने हो भने उहाँ ओम शान्ति संस्थाको संस्थापक हो । जतिबेला ओम शान्ति संस्था धनगढीमा प्रारम्भ भएको बेला थियो, त्यति बेला स्थानिय समयमा यस संस्थामा कम मानिस मात्र जोडिएका थिए । उहाँले पचासको दशकको प्रारम्भभन्दा अघिदेखि यस संस्थामा जोडिएर संस्थालाई बलियो बनाउने काममा निरन्तर लागिरहनु भयो । उहाँको निरन्तरताको बलमा आज संस्था दिगो हुन सकेको छ । धनगढीको बाल उद्यानलाई ओम शान्तिले सञ्चालनको जिम्मा लिएपछि यस पार्कमा हुने कार्यक्रममा दिव्य प्रवचन सुनाउने, सम्झाउने काममा उहाँको अग्रसरता रहन्थ्यो । 

उहाँ ब्रह्मकुमारी ईश्वरीय विश्वविद्यालय (ओम शान्ति) को सच्चा समर्थक हुनुहुन्थ्यो । संस्थाका प्रायः सबै कार्यक्रममा उहाँको सहभागिता रहन्थ्यो । सकारात्मक सोच राख्नु, सकारात्मक जीवन बाँच्नु र अरुलाई पनि त्यसै अनुरुप लगाउन खोज्नु उहाँको असल गुण थियो । मेरो बुझाइमा उहाँ कमीकमजोरीरहित सच्चा मानव हुनुुहन्थ्यो । एक पटक म ओम शान्ति भवन, धनगढीमा आकस्मिक बिमारी हुँदा उहाँले जेजसरी मेरो सेवा गर्नुभयो, त्यसबाट म अत्यन्त प्रभावित भएको थिएँ । यस घटनाले उहाँप्रति मेरो श्रृद्धा अझ बढेर गयो । 

उहाँको सच्चा मूल्याङ्कन गर्नु कठिन छ । समग्रमा उहाँ एक महामानव हो । सामूहिक काममा अग्रसर हुने, आफ्नो जिम्माको काममा निरन्तर लागिरहने बानीका कारण उहाँ सबैको प्रिय बन्नुभएको थियो । वचन र कर्मबिचको संगतिका कारण उहाँ दोषरहित जीवन बाँच्नुभयो । यस्ता असल गुणले युक्त मेरा मित्रसँगको बिछोडले मलाई अत्यन्त पीडाको अनुभूति भएको छ । उहाँ आफ्ना असल गुणका कारण हामी सबैका बिचमा प्रिय हुनुन्थ्यो । उहाँको आत्माको चिर शान्तिको कामना गर्दछु ।